Pokaż trasę GPS

Ponieważ ostatni wyjazd do Sieradza w zimny i bardzo wietrzny wtorek skończył się dla mnie bez strat na zdrowiu, pomyślałem, że i dzisiejsze 8 - 10 stopni, mimo braku słońca, wystarczy.

Nie wiem jak ja oglądałem na mapach ten Tuszyn, że do tej pory wydawało mi się, że jadąc z niego do Rydzynek nie da uniknąć się nieutwardzonych dróg. Najwyraźniej ograniczyłem pole poszukiwań na południu do ul. Moniuszki/Molenda. Wczoraj sięgnąłem ulicę dalej. I okazało się, że nic bardziej mylnego - można dojechać bez terenowych atrakcji. Miałem nawet wybór czy ze Ściegiennego skręcić w Szpitalną czy jechać nią dalej prosto. Ze zdjęć GSV bardziej zainteresowała mnie pierwsza opcja, przez stare zabudowania.

A przed rowerem, koło 11, przechodziłem obok pasażu Schillera. Widok grupki rowerzystów nie był dla mnie zaskoczeniem, bo dostaję korespondencję od Fundacji Fenomen. Organizowali dziś ostatnią w tym roku rowerową wycieczkę z przewodnikiem po Łodzi. Rozważałem udział, ale ostatecznie zwyciężyła chęć wykorzystania tych dzisiejszych, jedynych w ten weekend kilku chwil bez prognozowanego deszczu na dłuższy wyjazd.



Jezdnia była mokra, a temperatura sięgała ledwie 8 stopni. Na wycieczkę stawili się niechybnie jedynie najtwardsi.





W ostatnim kadrze mieszczą się wszyscy uczestnicy. Było to kameralne zwiedzanie.



Na swój wyjazd zebrałem się koło 14.

Hort-Cafe w Rzgowie. Prawie jak Łódź...



Dzisiaj zaliczyłem inauguracyjny przejazd po DDR biegnącej od wyjazdu ze Rzgowa do wjazdu do Kalinka.



Po drodze naliczyłem prawie 30 wjazdów donikąd. Jeden do punktu odbioru odpadów elektronicznych, a reszta w pole. Wszystkie oznaczone liniami jak na zdjęciu powyżej i obniżone. Profil łagodny, ale i tak falowanie jak zwykle irytuje. Z DDR na pewno najbardziej cieszy się dostawca słupków.



Przy końcu DDR stoi znak "przejazd dla rowerzystów". Ciekawe. Przejazdu nie ma. Komuś pomyliło się z "uwaga rowerzyści"?



Swój docelowy skręt do Tuszyna dostrzegłem z daleka - ledwo zjechałem z DDR. Okazało się bowiem, że po ostatnich pracach drogowych zawisły nad nim światła ostrzegawcze. Przez to podążenie w kierunku migającej lampki, ten idealnie prosty odcinek wydał mi się dziś dłuższy niż dawniej.





Chyba jedynymi rowerowymi turystami jakich dzisiaj mijałem poza Łodzią byli ubrani na sportowo ojciec z synem w Tuszynie. Poza tym pusto. A tak wygląda Ściegiennego.



Zgodnie z założeniami ze Ściegiennego skręciłem w szpitalną. M.in. ten budynek zwrócił moją uwagę na GSV.



Dalej też jest specyficznie.



Zwłaszcza, że dokoła jest las.



Nieprzygotowany krajoznawczo do nowych dróg byłem zaskoczony widokiem schowanej za drzewami wieży ciśnień.



Spod niej odjechałem chodnikiem dopasowanym do klimatu.



Tak naprawdę to więcej szedłem niż jechałem, bo nierówności i mokre liście czyniły jazdę po wąskim chodniku ryzykowną.



Nieopodal jest szpital. A obok niego na dachach kocich budek wylegiwali się ich lokatorzy.



"Co to za dziwadło się do mnie czai?".



Most na Dobrzynce w Rydzynkach.



W aparacie telefonu nie udało mi się uchwycić ciekawego optycznego złudzenia bardziej stromego niż w rzeczywistości podjazdu na wiadukt nad S8 w Prawdzie.



Na niedokończony budynek jakiegoś zakładu w Gospodarzu wspięła się jesień. Swoją drogą budowa jest nieogrodzona, wliczając w to otwory drzwiowe. Takie miejsca były dla mnie w dzieciństwie świetnym miejscem do zabaw.



Drugi raz w krótkim czasie widzę takie ogrodzenie. Mam nadzieję, że docelowo spaja się czymś te kamienie i usuwa siatkę, bo w tej formie niezbyt to ładne.



MC swego czasu wypytywał mnie czy widziałem jak ładnie wyremontowali Stawy Stefańskiego. Nie uprzedził jedynie, że remont na ul. Patriotycznej jest nieskończony (spieszą się jak na Kilińskiego...). Zamiast asfaltu miałem bardzo rozmokłą szlakę. Pozostało mi jechać na bezpiecznie lekkich przełożeniach by nie ugrzęznąć, bo bym mógł po kostki utonąć w tym błocie. Po małej nawrotce trafiłem nad stawy. Okala je teraz asfaltowa droga rowerowa.









Pojawił się też plac zabaw i siłownia.



Na urządzeniach są opisy jakie partie mięśni ćwiczą i instrukcje obsługi.



Siłownia stoi naprzeciwko osiedla "Villa Park". Z odnowionym parkiem ten adres wydaje mi się jeszcze bardziej atrakcyjny. Mają nawet furtkę prowadzącą do parku.



Widok na ul. Farną.





Producent znaków na pewno się ucieszył. Ja się zastanawiam czy nie wystarczyłby ten z lewej.



Cały objazd wokół stawu ma ok. 2.5 km. Gdyby mieszkać w okolicy w cięższych warunkach pogodowych można by kręcić kółka w bezpiecznej odległości od domu. Przyjemniejsze niż trenażer. Co prawda nie podejrzewam, by zimą ktoś to zamierzał odśnieżać.

Gdy ze stawów wjechałem na Rudzką zaczęło mżyć. Po kilku chwilach mżawka zamieniła się w regularny opad. W tej stosunkowo bliskiej odległości od domu już nie robiło mi to większej różnicy. Choć zważywszy, że żaden element mojego stroju nie był nieprzemakalny, na czele z butami z przewiewną siateczką, deszcz sprawiał mi lekki dyskomfort.



Zdjęcia na mapie

Pokaż trasę GPS

Tak się złożyło, że dziś musiałem pojawić się w Sieradzu. Wg prognoz pogody wtorek miał być jedynym dniem tego tygodnia bez opadów. Na tym zalety pogody się kończyły. Miało wiać 30 km/h z północy, z większymi porywami. A zapowiadana temperatura odczuwalna po południu miała wynieść 5 - 8 stopni. I pochmurno. Do tego coraz krótsze dni - zachód słońca o 18:15. Rozsądek mi podpowiadał, że to nie warunki na rower. No ale z drugiej strony, jedyny dzień bez deszczu!

Wziąłem się więc wczoraj do poszukiwania odpowiednich ubrań na te warunki. Z odzieży stricte rowerowej w moim zestawie znalazły się długie spodnie z wkładką na szelkach, do tego szorty z dwuczęściowego zestawu, dla dodatkowej ochrony przed wiatrem i
t-shirt rowerowy. Reszta była całkiem cywilna. Sweter, polar i opaska na uszy.

By zdążyć przed nocą, urwałem się z pracy wcześnie. Szczęśliwie jeden punkt prognozy się nie spełnił. Po południu zrobiło się słonecznie. Dzięki temu miałem odrobinę dodatkowego ogrzewania. Przez pierwsze kilometry przez miasto było mi chłodno. Za dużo stania na światłach, a wtedy mocny i zimny wiatr robił swoje. Zakręcając między budynkami zmuszał też do siłowania się z nim, by utrzymać tor jazdy. Na wylocie z Łodzi zacząłem się już rozgrzewać.

Gorzew. Obok terenów oczyszczalni ścieków.



Tym razem czerwień na ekranach S8 w pełnym słońcu.



Porywisty wiatr porwał dziś chmury na małe zgrabne obłoczki.



Prywatny staw niedaleko za Piątkowiskiem. Podczas którejś wycieczki fotografowałem go po wykopaniu, przed napełnieniem.



Miało być zimno, więc wydawało mi się, że butelka izotonika 750 ml mi wystarczy. Ubrałem się jednak wystarczająco ciepło, by się szybciej odwadniać. W Kolumnie wpadłem do sklepu po kolejną butelkę.

Droga wylotowa ze Zduńskiej Woli w kierunku Łasku. Dawna DK12/14. Zawsze była całkiem znośna dla roweru ze względu na szerokie pobocza po obu stronach.



Już na początku trasy pomyślałem, że przy tej temperaturze dobrym pomysłem będzie skorzystać po drodze ze zduńskowolskiego McDonald's, by napić się czegoś ciepłego. Wiedziałem, że gdzieś tam jest, choć nie gdzie dokładnie, bo jeszcze mnie w nim nie było. Pewne było, że jest gdzieś przy tzw. obwodnicy - ul. Łódzkiej - dawnego przebiegu wspomnianej drogi krajowej przez miasto. Z reguły trzymam się od niej z daleka, bo to jedna z pierwszych i najgorszych realizacji "udogodnień" dla rowerzystów w Zduńskiej. Zaraz po minięciu zjazdu do centrum, którym zazwyczaj jadę, wita mnie CPR wspaniałej jakości.



Dodatkowo przy jezdni stosowne zakazy. W oddali widać, że chodnik rowerowy się kończy, by dalej biec drugą stroną jezdni i po kilku metrach też się skończyć (ten znak również widoczny w kadrze).



Nie bawiłem się w rozwiązywanie zagadek, w tym w zmienianie strony jezdni co kilka metrów. McDonald's znalazłem dwa skrzyżowania dalej. Bardzo poprawiłem humor obsłudze podjeżdżając do okienka McDrive rowerem. Ale roweru pod lokalem nie miałem jak bezpiecznie zostawić, a postanowiłem nie narażać się na komentarze o brudzeniu podłogi w środku. Po chwili rozkoszowałem się gorąca kawą, która była balsamem dla mojego zziębniętego gardła. Bo choć ogólnie było im dość ciepło, to oddychanie ustami robi swoje.



Z McDonald's ruszyłem prosto do centrum, bo i na dalszym odcinku ul. Łódzka jest nieznośna. A przez większość centrum nie ma śmieszek.

Jedna z atrakcji na CPR Zduńska Wola - Sieradz. Nie dosyć, że i tak przy każdej bramie są utrudnienia w postaci złego profilu drogi, to tu jeszcze ktoś sypnął pieniędzmi, by rowerzysta wpadał na paskudną kostkę granitową.



Do jednej z "bramek" nad CPR dorzucili tabliczkę z objazdem. Jak nie dekapitacja, to przynajmniej utrata skalpu.



Jeden z nowo zbudowanych skrzyżowań. To nie jest droga, tylko wyjazd z terenu prywatnej firmy. I nawet tu nie ma przejazdu dla rowerów. Jeszcze te sugestywne pasy. Brakuje tylko zaparkowanego patrolu policji dającego mandaty za przejeżdżanie po nich.



Do celu zdążyłem przed nocą. Zachód słońca nad Sieradzem widziany z mostu nad Wartą.



Tego typu drogowskazów widziałem dziś więcej. To nowość w mieście.



Wyremontowany dworzec kolejowy w Sieradzu w środku wciąż prezentuje się całkiem dobrze.



Przy okazji roleta z prawej okazała się być zabójczynią algorytmów sklejania zdjęcia panoramicznego w Samsungu. Próbowałem wielokrotnie. Za każdym razem aparat gubił się na jej widok. Poniżej najlepszy wynik jego wysiłków.



Jest też estetyczna poczekalnia.



Wszystko to prezentuje się wręcz nowocześnie. Ale jednak coś na ścianie przypomina, że to polska kolej. Jest to dla mnie niewiarygodne, że trzeba mieć gotówkę by kupić bilet innego przewoźnika niż IC. Dobrze, że chociaż jest bankomat.



Kasa i tak była już nieczynna. Bilet kupiłem SkyCashem. Znowu poczułem wyjątkową radość zamawiania biletu PR online - mimo że już dawniej podawałem dane, o które pyta, tj. imię, nazwisko i serię i nr dowodu osobistego i przez jakiś czas wydawał się je uzupełniać automatycznie, dziś uraczył mnie pustym formularzem. Już raz utyskiwałem na te utrudnienia.

Z zewnątrz dworzec nadgryzł ząb... czasu - chciałoby się rzec. Ale to raczej zęby czy prędzej ręce wandali. I naprawianie wyrządzonych przez nich szkód.



Tylko czy nie ma już w sprzedaży farby w kolorze dworca?



Jedną z ciekawostek na sieradzkim dworcu jest to, że pieniędzy starczyło tylko na remont jednego peronu.



Nawierzchnia drugiego jest pewnie starsza ode mnie.



Najwyraźniej nie ma już planu na zmianę tego stanu, skoro na rozpadającym się peronie postawili nowe wiaty.



Kilka dni temu telewizja państwowa poinformowała mnie o kolejnym wg nich sukcesie rządu. Podobno władza uratowała Przewozy Regionalne. Od razu posępniałem. Bardzo liczyłem, że wreszcie upadną, by ich miejsce zajęło coś, co dojrzało do współczesności. Znaleźć się w ich pociągu gdy jeździło się Łódzką Koleją Aglomeracyjną to jak cofnąć się 20 lat w czasie.



Przewozy Regionalne ostrzegają...



W zasadzie nie powinno się też siadać na kanapach gdy włączone jest ogrzewanie. Bo wtedy tak się nagrzewają, że ciężko wytrzymać.



Na Piotrkowskiej kolejny zwiastun Light Move Festival.



A co do wiatru, to wiało, oj wiało. Na drodze leżały przede wszystkim małe gałązki, ale zdarzyły się i większe. A i dwa powalone drzewa się trafiły. Nie był to zbyt bezpieczny dzień na jazdę. Trochę mnie przestraszył huk zrywanej przez wiatr blachy z dachu przystanku autobusowego. Ale raz, że trzymała się jeszcze na drugim końcu, a dwa, to była to przeciwna strona jezdni. Na końcu Zduńskiej Woli pod koło spadły mi plastikowe drzwiczki od znajdującego się na zewnątrz budynku licznika energii elektrycznej. Kierunek wiatru był północno-wschodni północy. Odchylenie na wschód było wprawdzie tak niewielkie, że Windfinder nazywał go w raporcie po prostu północnym. Ale ponieważ Sieradz jest położony trochę na południe od Łodzi, to jechałem dziś w miarę optymalnie względem wichury.

Zdjęcia na mapie

Pokaż trasę GPS

Miałem dziś nie jeździć, ale ładnie było. A wkrótce będzie brzydko przez wiele miesięcy. Spędziłem więc trochę czasu na świeżym powietrzu, kręcąc powoli po mieście. Dziś w większości południe Widzewa.

Przyzwyczajenie silniejsze od planu. Z rozpędu przejechałem prosto skrzyżowanie marszałków, zamiast odbić na południe. Wracałem.

Staw rybny na Jasieniu przy Śmigłego-Rydza.



Kilka jesiennych obrazków z Przybyszewskiego.







Przed wiaduktem kolejowym na Przybyszewskiego moją uwagę zwrócili rowerzyści wyjeżdżający z asfaltowego chodnika obok wiaduktu. Pojechałem sprawdzić. Nie tylko spotkani tam dzisiaj licznie cykliści, ale i mocno wydeptana ścieżka świadczą, że to "dzikie" przejście musi być popularne.



I dziś jak zawsze uśmiechnąłem się na widok szlabanów na skrzyżowaniu ciągu pieszo-rowerowego z torami na Lodowej.



Tu też jesiennie.



Za Dąbrowskiego dostrzegłem w bocznej uliczce w niewielkiej odległości od Lodowej jakiś odświeżony mechanizm. Nie wiedziałem, że są tu jakieś obiekty Zakładu Wodociągów i Kanalizacji.





Pierwotnie miałem jechać tak jak zwykle w tym miejscu - Lodową do Śląskiej. Moją uwagę zwróciły znaki CPR po przeciwnej stronie jezdni. Zerknąłem na mapę - chodnik miał prowadzić do parku na Młynku. Wiele razy przejeżdżałem, nigdy nie wjechałem do. Czas było to naprawić. Jak głosi tablica, park został odświeżony z funduszy Budżetu Obywatelskiego. Rzeczywiście zadbany. Wydaje mi się, że do wizyty dawniej zniechęcały mnie rosnące dokoła chaszcze.



Kuriozalne wydaje mi się postawienie na wybranych alejkach parku zakazu ruchu rowerów. Ja rozumiem - biegacze, piesi, rolkarze, wózki dziecięce, balkoniki emerytów. Ale czy naprawdę nie można tego pogodzić odrobiną wzajemnej ostrożności i grzeczności?



Rdzeniem parku jest staw na Olechówce. W kadrze powalone nań drzewo.



Ten park ma szanse stać się moim stałem fragmentem trasy w tej okolicy, zamiast mało atrakcyjnej, wąskiej i ruchliwej Śląskiej. Jedynie przejechana ulica Szybowa nie zachęca, bo była nagłym wyraźnym pogorszeniem warunków.

Z reguły gdy jeżdżę al. Ofiar Terroryzmu 11 Września z zachodu na wschód, jadę południową jezdnią, więc nie zwracam uwagi co się dzieje po drugiej stronie. Dziś wybrałem północną kostkę. Buduje się przy niej kolejny zakład.





Kawałek dalej kątem oka dostrzegłem ładną ścieżkę prowadzącą w las. Mapa powiedziała, że to park "Źródła Olechówki". Idąc za młynkowym ciosem, zwiedziłem i ten. Znalazłem Olechówkę.



Na Janowie poczułem chęć na lody z Bezy-Krówki. Nie pamiętałem gdzie był ich punkt, bo byłem tu tylko raz, prowadzony wówczas przez PW, a mijany drogowskaz "lody" - chyba do nich - był mylący. Przejechałem kilkadziesiąt metrów i uznałem, że nie ma co dalej kombinować - spytałem mapy Google i chwilę później siedziałem popijając lody kawą. Lody dobre, kawa - nie. Po nich kontynuowałem parkowy szlak - pojechałem do "Parku na Janowie". Ten wygląda na pozostałość po karczowaniu lasu pod nowe osiedle. Bardzo leśnie.



I dalej, po przejechaniu ul. Maćka z Bogdańca, wjechałem w leśny teren. Nad lekką dziczą biegną linie wysokiego napięcia do pobliskiej stacji elektroenergetycznej. Przyjemnie tak, takie osiedle w lesie.



Na Niciarnianej w miejscu chodnika pojawił się asfalt. No nie zgadnę po co! Choć w zasadzie to faktycznie, nie zgadnę. Czemu nie jezdnią?



Skoro na wsiach, głównie z braku innych atrakcji, fotografuję mijane kościoły, to żeby nie wyszło, że w Łodzi żadnego nie ma - kościół św. Kazimierza.



Na przejściu przez tory, które wydawało mi się tymczasowe - do czasu otwarcia Niciarnianej - pojawiły się nowe atrakcje, tj. przeszkody. Teraz trudno przejechać tam rowerem, mimo że nadal nie jeżdżą tu żadne pociągi.



W oddali widać wjazd do tunelu do dworca Fabrycznego.



Te barierki muszą być też nie lada atrakcją dla prowadzących wózki dziecięce.



Korzystając z dużych braków w ogrodzeniu drogi na nasypie nad torami - możliwe, że niezamierzonych, a powstałych wskutek chuligaństwa - pojechałem obejrzeć wjazd do tunelu z bliska.





A potem obserwowałem jesień w parku 3 Maja.







Kładkę prowadzącą z parku do Tuwima wyremontowano lub wymieniono. Zdjęcie spomiędzy oczek siatki, ale część ogrodzenia była zdewastowana, z czego korzystali niektórzy spacerowicze.







Przy pl. Wolności zatrzymał mnie czarny marsz. Taki przeciwko zaostrzeniu przepisów ws. aborcji.



Jak już się wpakowałem, to po chwili nie było ani jak zawrócić, ani jak jechać dalej. Bo pl. Wolności się już dobrze wypełnił, a z Piotrkowskiej dalej ciągnęli ludzie. Na oko duża frekwencja. Wśród haseł na transparentach: "Macice Wyklęte", "wyskrobać władzę".



Gdy droga się oczyściła, niedługo nacieszyłem się możliwością jazdy - za Zieloną, Piotrkowską zakorkował przejazd starych samochodów. Ominąłem po Sienkiewicza.

Na koniec pojechałem do Sowy, by przepić tę wcześniejszą niedobrą kawę, zdecydowanie smaczniejszą filiżanką.

Zdjęcia na mapie

Pokaż trasę GPS

Nie szukałem jesieni. Jesień znalazła mnie sama. Rzuciła mi się liśćmi pod koła już na krótkim odcinku DDR za cmentarzem na Mani.



W Złotnie też jest już złoto.



Na drodze z Babic do Babiczek.





W Babicach jeden z płotów pokrył się jesienną czerwienią.







Z drogi do Kazimierza widać było w oddali jesienno ubarwioną aleję drzew nad dojazdem do Lutomierska od strony Aleksandrowa.



Wrząca. Ktoś ma ochotę na jabłko prosto z drzewa?



Dojeżdżając z Konina do Petrykóz wyprzedziłem kilkunastoosobową wycieczkę rowerzystów w starszym wieku - dokładnie się nie przyglądałem, ale niektórzy to raczej 70+.

Ekran przy S14 też poczerwieniał.



Owocowe to pnącze na ekranie.



Trochę mi zeszło czasu na zachwyty nad ekranem i gdy w Szynkielewie przejeżdżałem przez osiedle do kolejnego odcinka nad ekspresówką, na tamtejszy fioletowy wiadukt pięła się właśnie mijana wcześniej wycieczka. Niektórzy piechotą. To już nawet jest jakiś kawałeczek, w każdym razie dalszy niż między domem a sklepem. Najwyraźniej to bardzo aktywni staruszkowie. Jestem zbudowany.

Czyjś samochód zaniemógł na Bandurskiego tuż przed Włókniarzy. Niezbyt bezpieczne miejsce do manewrowania lawetą.



Z jakichś przyczyn próba wciągnięcia przodem się nie udała i po chwili z pomocą policji pomoc drogowa zaczęła podchodzić od bagażnika.



Natura wszędzie wykazywała oznaki jesieni. Również na Piotrkowskiej. Jeszcze dwa dni temu był tu ogródek. To nie jedyne miejsce, gdzie już zniknął. A szkoda. Dziś była jeszcze całkiem ciepła noc.



Pisałem wczoraj, że coś się kroi w pasażu Schillera. Dziś wieczorem sprawdziłem osobiście co. Była to "Łajza" Teatru Muzycznego z muzyką Normalsów wykonywaną przez nich samych na żywo.



Zdjęcia na mapie

W przeciwieństwie do sierpnia, w którym pomysł na 1000+ km wyszedł trochę sam z siebie, wrzesień z góry rozpocząłem z zamiarem osiągnięcia granicy 4 cyfr miesięcznego dystansu. Tym razem szło trudniej, bo dni zrobiły się zimniejsze, a przede wszystkim krótsze, co utrudniało wypady po pracy.

Osiągnięcie celu zostało wsparte jeżdżeniem do pracy prywatnym rowerem. W sierpniu tylko 3 razy zdarzyło mi się nim do niej wybrać w dni, w które nie planowałem popołudniowej wycieczki prosto z pracy. W pozostałe wybierałem Łódzki Rower Publiczny. Zmęczony licznymi problemami z nim, straciłem do niego zapał i wrześniowe dojazdy do pracy pokonywałem własnym jednośladem. Wprawdzie mam tam przysłowiowy rzut kamieniem - droga w dwie strony to ok. 4.5 km, ale pomnożone przez liczbę dni pracujących, daje widoczny wkład.

Na koniec tradycyjny wykres miesięcznej wspinaczki wokół ideału.



Ostatecznie uzbierało się 1015.61 km.

Coś się kroi. W zasadzie to nie "na Piotrkowskiej" a trochę obok.



Wieczorem u zbiegu Jaracza i Uniwersyteckiej można podejrzeć jak idą prace wykończeniowe w środku nowego biurowca Comarch.



Zdjęcia na mapie

Pokaż trasę GPS

Domykanie września do tysiąca. Na tę okoliczność wziąłem urlop. Myślałem o odrobinę dłuższym dystansie, ale raz, że zaspałem, a dwa to jak już się dobudziłem, nie czułem się na siłach.

Na Wielkopolskiej zrobił się ciasny korek, bo prawy pas zajmowała pracująca koparka. Z braku rowerowego OC nie zdecydowałem się próbować przeciskać, a nie chcąc czekać z nimi, odbiłem w Pułaskiego. Tu trafiłem na ciekawe zestawienie znaków. Nie spotkałem jeszcze, a całkiem użyteczna informacja, bo na wprost za końcem jezdni jest chodnik i DDR obok (Aleksandrowska).



Do Aleksandrowa wiało w twarz do 30 km/h. Od skrętu na północ było lżej, bo wiatr był południowo zachodni.

Bardzo lubię tę drogę przez las w okolicach Grotnik. Las na północy.



Las na południu.



Wszędzie las. Chyba powinienem wpisać te km do bikestats jako dystans przejechany w terenie.



W Ozorkowie trafił mi się niecierpliwy kierowca. Za wszelką cenę postanowił mnie wyprzedzić paręnaście metrów przed rondem Solidarności, a że jest tam zwężenie przez wysepkę między pasami, to wpychając się, zmusił mnie do przyhamowania.

Kiedyś już fotografowałem to zjawisko na drodze między Ozorkowem a Sokolnikami-Lasem. Jest tu chodnik z krawężnikiem "zero", podobnie jak w Kołacinie.



Wątpliwości mam takie same jak tam. I drogowcy chyba też, patrząc na znak ("uwaga na pieszych i rowerzystów"). Zresztą kierowca jednego z przejeżdżających aut skorzystał z kostki, gdy wymijał inny pojazd. A i to szare zabarwienie na niej to raczej nie od opon rowerowych. Ja pozostałem na wygodniejszym asfalcie.



Staw w Dzierżąznej.



Poniższą (za) wąską drogą biegnącą przez las między Białą a Szczawinem, jechałem ostatnio w egipskich ciemnościach.



Przy okazji opisu ww. wycieczki chwaliłem też, że dobudowano brakujący asfalt ze Szczawina do Dąbrówki-Marianki. Jak już mówiłem, egipskie ciemności, więc wtedy nie miałem jak sfotografować. W oddali widać inny kolor nawierzchni. Tamta już była wcześniej, ale trzeba było do niej dojeżdżać grzęznąc w miękkim piachu.



I rowerzyści mają swoje na sumieniu, w kwestii łamania przepisów. Gdy czekałem na skrzyżowaniu Okólnej z Łagiewnicką, by móc skręcić w lewo w tę drugą, od strony Zgierza nadjechała kilkunastoosobowa grupa kolarzy. Jechali w myśl zasady, że prawa stworzone dla zwykłych śmiertelników, ich nie dotyczą. Pojechali dalej prosto w Okólną, bez zmrużenia powieki ignorując pierwszeństwo samochodów jadących z południa (droga uprzywilejowana przebiega tam zakrętem z zachodu na południe). Chyba tylko to, że przed tym ostrym zakrętem kierowcy zwalniają i dzięki temu zdążyli zahamować - mimo że peleton na dodatek wyjechał przed ten ciągnący się sznurek pojazdów zza bagażnika zasłaniającego go, skręcającego przed nimi auta - uratowało mnie od widoku rozjechanych cyklistów. Bo natężenie ruchu było duże. Niektórzy z nich być może nawet samodzielnie daliby radę zinterpretować znaki, ale jeden poczuł się liderem i pokrzykiwał na skrzyżowaniu do reszty: "jedziemy, jedziemy!". Samobójcy.

Na Piotrkowskiej rozpoczęto już instalację iluminacji na nadchodzący Festiwal Kinetycznej Sztuki Światła. Ten odbędzie się za tydzień w weekend (7-9.10).



Po wczorajszej ciepłej nocy dzisiaj był ciepły i pogodny dzień. Temperatura sięgnęła 23°C.

Tym sposobem wrzesień osiągnął stan 1010 km.

Zdjęcia na mapie

Z pracy wracałem ok. 1 w nocy. Przed wyjściem zapiąłem się pod szyję, trzy razy upewniając się czy ekspres nie sięgnie wyżej. Spodziewałem się góra 5 stopni. Pozytywnie zaskoczyła mnie ciepła noc. Było mi cieplej niż za dnia podczas wczorajszej wycieczki. Licznik pokazywał 17 stopni. Raport ze stacji meteo z Lublinka potwierdził.

Pokaż trasę GPS

Wypad krótki i zimny. Zmarzłem. Prognozowali 20 stopni, a sięgnęło jedynie 16 i gdy wyjechałem z pracy, to już zaczęło spadać. Brakowało mi długich spodni.

Na Wycieczkowej, w miejscu gdzie kończy się droga dla rowerów, zamiast wjechać na asfalt pojechałem ok. kilometra ścieżką. Byłem ciekawy po czym wygodniej, bo jezdnia jest tam mocno zniszczona. Ścieżka całkiem przyzwoita.

Innych rowerzystów niewielu. Na podjeździe przed skrzyżowaniem drogi Dobra - Swędów z DK77 wyprzedził mnie lekko kolarz. Potem zatrzymało go czerwone. Gdy za skrzyżowaniem obejrzał się, najwyraźniej uznał, że jestem za blisko i popędził tak, że mimo zdobycia się przeze mnie na utrzymanie przez kilka chwil 40 km/h, dystans między nami nie przestawał się zwiększać. Za A2 dostrzegłem zbliżający się peleton. Stanąłem zrobić zdjęcia. Chciałem uchwycić serią kilka ujęć. Gdyby nie to opóźnienie migawki, które pozostało włączone po nocnej fotce... Z nim seryjne nie działają i jeszcze wyczekałem aż odliczył 2 sekundy, więc zostało tylko jedno zdjęcie na (marne) pocieszenie, jak już prawie przejechali. Młodzi. Widać na zdjęciu, że rower ich cieszy. Z racji sąsiedztwa Strykowa obstawiam trening LUKS Stryków.



W dystansie 2,33 km porannego dojazdu do pracy.

Zdjęcia na mapie

W poprzednim, piątkowym odcinku telenoweli serwisowej mechanik szczęśliwie zamontował mi nowy łańcuch i kasetę, ale tuż pod koniec odcinka, znaczy kilka minut przed końcem dnia pracy MaxxBike, okazało się, że i środkowa zębatka korby jest zużyta. W sobotę się nie zgłosiłem, bo była Warszawa. Dziś po drodze do pracy zostawiłem im rower i odebrałem wieczorem. Mam nadzieję, że na ten sezon koniec napraw. Choć, co widać na zdjęciach z moim rowerem, siodełko rozpada się i błaga o zwolnienie ze służby.